حمل‌ونقل عمومی

حمل‌ونقل عمومی در ایران فراتر از یک وسیله جابه‌جایی ساده، یک ابزار اقتصادی برای مدیریت هزینه‌های زندگی است. این سیستم که شامل مترو، اتوبوس‌های بی‌آر‌تی و تاکسی‌های اشتراکی می‌شود، با تکیه بر یارانه‌های دولتی و شهرداری‌ها تلاش می‌کند هزینه جابه‌جایی را برای کارمندان و کارگران پایین نگه دارد. در واقع، دولت با پرداخت بخشی از قیمت بلیت، سعی می‌کند از فشار هزینه‌ها بر دوش مردم کم کند تا چرخ اقتصاد در شهرهای بزرگ از حرکت نایستد. وقتی کیفیت این ناوگان افت می‌کند، مردم به سمت استفاده از خودروی شخصی یا موتور سیکلت می‌روند که نتیجه آن افزایش مصرف بنزین و هدررفت زمان در ترافیک است. از نگاه اقتصادی، ضعف در حمل‌ونقل عمومی یعنی افزایش هزینه‌های پنهان زندگی؛ چرا که فرد ناچار می‌شود بخش بزرگی از درآمد ماهانه خود را صرف استهلاک خودرو، بنزین یا کرایه‌های سنگین تاکسی‌های اینترنتی کند. توسعه مترو و اتوبوسرانی در شهرهایی مثل تهران یا اصفهان، مستقیماً با کاهش تورم حمل‌ونقل و بهبود بهره‌وری نیروی کار در ارتباط است.