
بازار سرمایه؛ نیازمند قواعد شفاف و اعتماد نهادی
اعتماد پایدار در بازار سرمایه محصول کیفیت نهادها، شفافیت اطلاعات و ثبات قوانین است.
همچنین: دارایی نامشهود، سرمایه نامشهود
دارایی نامشهود یعنی چیزی که نمیتوانید لمسش کنید اما صاحبش هستید و برایتان پول میسازد. در دنیای امروز، ارزش یک شرکت فقط به تعداد سوله و دستگاههایش نیست. مثلاً وقتی نام یک برند مشهور روی محصولی میخورد، مردم حاضرند برای آن پول بیشتری بدهند؛ این اعتبار و نام تجاری همان دارایی نامشهود است. در ترازنامه شرکتهای ایرانی، مواردی مثل حق امتیاز بهرهبرداری از معادن، نرمافزارهای تخصصی بانکی یا حتی دانش فنی تولید یک قطعه خاص در این دسته قرار میگیرند که گاهی از کل داراییهای فیزیکی شرکت باارزشتر هستند.
برای شما به عنوان سهامدار یا خریدار، درک این مفهوم حیاتی است چون بخش بزرگی از قیمت سهام در بورس تهران، بر اساس همین داراییهای غیرفیزیکی شکل میگیرد. مثلاً ارزش واقعی پلتفرمهایی مثل اسنپ یا دیجیکالا در ساختمانهایشان نیست، بلکه در الگوریتمها و سهم بازاری است که ساختهاند. اگر شرکتی برند قدرتمندی داشته باشد، در برابر تورم مقاومتر است؛ چون میتواند با تکیه بر وفاداری مشتری، قیمتهایش را راحتتر تعدیل کند و سود شما را به عنوان سرمایهگذار در شرایط سخت اقتصادی حفظ نماید.
در روزهایی که اقتصاد ایران از تکیه بر نفت به سمت صنایع دانشبنیان و خلاق حرکت میکند، چالش ارزشگذاری داراییهایی مثل برند، دانش فنی و نیروی متخصص داغ شده است. از یکسو خروج نخبگان به معنای از دست رفتن ثروت نامشهود کشور است و از سوی دیگر، تلاش برای تامین مالی استارتاپها از طریق صندوقهای نوآوری، اهمیت تبدیل این داراییهای غیرفیزیکی به وثیقههای بانکی را دوچندان کرده است.

اعتماد پایدار در بازار سرمایه محصول کیفیت نهادها، شفافیت اطلاعات و ثبات قوانین است.

گذار اقتصاد جهانی از سرمایه فیزیکی به داراییهای نامشهود، نیازمند بازنگری در سیاستگذاری و حکمرانی شرکتی است.

خروج نیروی متخصص و دانش فنی، بازسازی صنعت نفت ونزوئلا را حتی با فرض ورود سرمایه دشوار کرده است.

صندوقهای نوآوری ایران با تقلید از مدل بانکی، در تامین مالی شرکتهای فناور و عبور از دره مرگ ناکام ماندهاند.

شبکه IAVN با استانداردسازی ارزشگذاری داراییهای نامشهود، راه را برای تامین مالی و معاملات در اقتصاد دانشبنیان هموار میکند.

برندسازی استراتژیک در صنعت خوراک دام و طیور ایران، کلید تمایز، اعتمادآفرینی و موفقیت در بازارهای رقابتی است.

صندوق تخصصی توسعه فرهنگ و هنر با هدف تامین مالی پایدار صنایع خلاق و فرهنگی راهاندازی شد.

ارزشگذاری شرکتهای فناوری نیازمند جایگزینی شاخصهای سنتی با متریکهای عملیاتیِ کیفیتِ رشد و دادهمحور است.

فوتبال در جهان یک صنعت درآمدزاست؛ ایران برای بهرهبرداری از این ظرفیت نیازمند اصلاح حکمرانی اقتصادی است.

ارزش واقعی فولادسازان فراتر از سود خالص است و به تابآوری، امنیت انرژی و بلوغ دیجیتال بستگی دارد.

پلتفرمهای نمایش خانگی با تبدیل «زمان و توجه» مخاطب به دارایی، در بحرانها به زیرساختی سودآور و استراتژیک تبدیل میشوند.

ایران برای حفظ رقابتپذیری منطقهای، نیازمند اصلاح فوری قوانین مالکیت فکری و نظام ارزشگذاری داراییهای نامشهود است.

اقتصاد ایران برای عبور از نگاه سنتی ملکی، نیازمند نظام استاندارد ارزشگذاری داراییهای نامشهود و برندهاست.

سرمایهگذاری بر ایده و برند دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی ساختاری برای حذف نشدن از زنجیره ارزش جهانی است.

صادرات خدمات مبتنی بر دانش و خلاقیت با عبور از مرز ۱.۷ تریلیون دلار، به موتور اصلی تجارت جهانی تبدیل شده است.