
بانکها و موسسات اعتباریناترازی بانکی و معمای سیاست پولی از منظر نوبل اقتصاد
اصلاح ریشهای نظام بانکی نیازمند رفع ناترازی ساختاری، بهبود کیفیت داراییها و هماهنگی سیاست پولی است.
نقدینگی در واقع تمامِ پولهای نقدِ توی جیب ما و تمامِ موجودیِ حسابهای بانکیِ کلِ مردم و شرکتهاست. رشد نقدینگی یعنی این رقم با چه سرعتی در حال زیاد شدن است. در اقتصاد ایران، این اتفاق معمولاً زمانی میافتد که دولت برای پوشش هزینههایش از بانک مرکزی استقراض میکند یا بانکها با دادن وامهای کلان، عملاً پولِ جدید خلق میکنند. وقتی نقدینگی رشد میکند، یعنی حجم عظیمی از پول آمادهٔ حرکت به سمت بازارهای مختلف است.
چرا این عدد برای شما مهم است؟ چون اگر سرعتِ خلقِ پول از سرعتِ تولیدِ کالا در کشور بیشتر شود، ارزشِ هر ریالِ شما پایین میآید. تصور کنید نقدینگی در یک سال ۳۰ درصد رشد کند اما تعدادِ خانهها یا خودروهای تولیدی ثابت بماند؛ نتیجه این میشود که آن پولِ اضافه برای خریدِ همان تعداد کالا هجوم میبرد و قیمتها جهش میکنند. به زبان ساده، رشدِ بیرویهٔ نقدینگی همان موتورِ محرکی است که قیمت دلار، مسکن و گوشت را در زندگی روزمره ما بالا میبرد.
این روزها با بررسی ناترازیهای بانکی از نگاه برندگان نوبل اقتصاد، بحث رشد نقدینگی دوباره داغ شده است. کارشناسان هشدار میدهند که اتخاذ سیاستهای دستوری و نیتمحور در مدیریت پولی، فراتر از اهداف اولیه، میتواند بر ثبات اقتصادی اثر بگذارد و معمای پیچیدهای را پیش روی سیاستگذاران برای کنترل حجم پول قرار دهد.
بر پایهٔ این خبرها

اصلاح ریشهای نظام بانکی نیازمند رفع ناترازی ساختاری، بهبود کیفیت داراییها و هماهنگی سیاست پولی است.

سیاستهای اقتصادیِ نیتمحور بدون اصلاح ساختارهای کلان، به جای بهبود وضعیت، مشکلات را تشدید میکنند.