سود بازرگانی

سود بازرگانی در واقع هزینه‌ای است که دولت ایران اجازه دارد بر اساس سیاست‌های اقتصادی خود از واردکننده دریافت کند. برخلاف حقوق گمرکی که نرخ ثابتی برای اکثر کالاها دارد، سود بازرگانی کاملاً متغیر است و هیئت وزیران می‌تواند هر زمان که لازم بداند، برای کنترل ورود یک کالای خاص، مبلغ آن را کم یا زیاد کند. این پول مستقیماً به خزانه دولت واریز می‌شود و ابزاری برای مدیریت بازار و حمایت از کارخانه‌های داخلی در برابر رقبای خارجی است.

وقتی دولت تصمیم می‌گیرد سود بازرگانی واردات کالایی مثل گوشی موبایل یا قطعات خودرو را بالا ببرد، اثر آن خیلی زود در مغازه‌ها و سایت‌های فروشگاهی دیده می‌شود؛ قیمت‌ها بالا می‌رود چون واردکننده این هزینه اضافی را از جیب خود نمی‌دهد و آن را روی قیمت نهایی کالا می‌کشد. برای مثال، بخش بزرگی از قیمت بالای خودروهای وارداتی در ایران مربوط به همین سود بازرگانی است که با هدف ترغیب مردم به خرید خودروهای داخلی یا جایگزینی درآمدهای نفتی وضع شده است.