نیروی انسانی

نیروی انسانی در واقع همان بخشِ توانمند و فعالِ جامعه است که با تخصص، تجربه و انرژیِ خود، چرخ‌های اقتصاد را می‌چرخاند. در ایران، این مفهوم از کارگرِ خط تولید در جاده مخصوص تا برنامه‌نویسِ یک استارتاپ در تهران را شامل می‌شود. برخلافِ سرمایه‌های فیزیکی مثل ساختمان و ماشین‌آلات، این نیرو قدرتِ تفکر و خلاقیت دارد و می‌تواند با بهبودِ روش‌ها، بهره‌وریِ کلِ سیستم را بالا ببرد و ارزشِ افزوده‌ی واقعی ایجاد کند.

کیفیت و مهارتِ نیروی کار مستقیماً بر سطحِ درآمد و قدرت خریدِ مردم اثر می‌گذارد. وقتی تخصصِ نیروها با نیازِ واقعیِ بازار کار در ایران همخوانی نداشته باشد، شاهدِ پدیده‌ی بیکاریِ فارغ‌التحصیلان و کاهشِ تولید خواهیم بود. از سوی دیگر، مهاجرتِ نیروهای متخصص یا همان فرارِ مغزها، باعث می‌شود کسب‌وکارهای داخلی برای پیدا کردنِ آدمِ کاربلد هزینه‌ی بیشتری بپردازند که در نهایت منجر به گران شدنِ خدمات و کالاها برای مصرف‌کننده‌ی نهایی می‌شود.