آبخوان

آبخوان مثل یک حساب پس‌انداز مخفی در دل زمین است که بارندگی‌ها را در طول سالیان دراز در خود ذخیره کرده است. وقتی باران می‌بارد، بخشی از آن به عمق زمین نفوذ می‌کند و در فضاهای خالی بین سنگ‌ها و خاک جمع می‌شود. در ایران که کشوری خشک است، ما برای تأمین آب شهرها و مزارع، چاه‌های عمیقی حفر کرده‌ایم تا از این قلک‌های طبیعی برداشت کنیم.

مشکل اینجاست که ما سریع‌تر از آنکه باران بتواند این مخازن را پر کند، از آن‌ها پول (آب) برداشت کرده‌ایم. وقتی آبخوان خالی می‌شود، زمین مثل اسفنجی که خشک شده جمع می‌شود و پدیده «فرونشست» رخ می‌دهد. این یعنی ترک خوردن خانه‌ها در اصفهان یا دشت‌های فارس و از بین رفتن ارزش ملک و سرمایه مردم. نابودی آبخوان‌ها یعنی گران شدن محصولات کشاورزی و در نهایت تهدید امنیت غذایی و دارایی‌های فیزیکی هر ایرانی که روی آن زمین زندگی می‌کند.