تنش آبی

تنش آبی به زبان ساده یعنی دخل و خرج آب با هم نمی‌خواند؛ یعنی ما سریع‌تر از آنکه باران و برف بتوانند منابع آبی را پر کنند، در حال مصرف آن‌ها هستیم. در اقتصاد ایران، این وضعیت به معنای تمام شدن ذخایر استراتژیک زیرزمینی است. وقتی چاه‌ها خشک می‌شوند و تراز آب سدها منفی می‌ماند، کشور با محدودیت در تولید انرژی و کالا روبرو می‌شود که نتیجه‌اش چیزی جز فشار اقتصادی به خانوارها نیست. این بحران مستقیماً به سفره مردم وصل است. برای مثال، وقتی دشت‌های همدان یا اصفهان با تنش آبی روبرو می‌شوند، هزینه آبیاری و تولید محصولاتی مثل سیب‌زمینی یا گندم جهش می‌کند و قیمت‌ها در مغازه بالا می‌رود. همچنین صنایع بزرگی مثل فولاد که به آب فراوان نیاز دارند، در صورت قطعی آب با توقف تولید مواجه شده و سودآوری آن‌ها در بورس کاهش می‌یابد که به دارایی سهامداران آسیب می‌زند. در بلندمدت، تنش آبی باعث مهاجرت گسترده از مناطق خشک به شهرهای بزرگتر می‌شود. این پدیده قیمت مسکن و خدمات را در شهرهای مقصد بالا می‌برد و باعث از بین رفتن مشاغل روستایی می‌شود. بنابراین، تنش آبی در ایران فقط یک بحث محیط‌زیستی نیست، بلکه موتور محرک تورم، بیکاری و جابجایی سرمایه‌ها از بخش تولید به بخش‌های غیرمولد است.