اینکوترمز

اینکوترمز در واقع یک قرارداد استاندارد جهانی است که تکلیف هزینه و مسئولیت کالا را در مسیر جابه‌جایی مشخص می‌کند. وقتی یک بازرگان ایرانی می‌خواهد از چین قطعات خودرو یا از برزیل ذرت وارد کند، با استفاده از این کلمات سه‌حرفی توافق می‌کند که کالا را دقیقاً کجا تحویل بگیرد؛ مثلاً در انبار فروشنده، روی عرشه کشتی یا در گمرک ایران. این قوانین مانع از دعواهای حقوقی بر سر این می‌شود که اگر بار در میانه راه آسیب دید یا گم شد، ضرر مالی آن را چه کسی باید جبران کند.

برای ما در ایران، انتخاب نوع اینکوترمز مستقیماً روی قیمت تمام‌شده کالا و میزان ارزی که از کشور خارج می‌شود اثر می‌گذارد. به دلیل شرایط تحریم، بسیاری از فروشندگان خارجی کالا را فقط در بندر کشور خودشان تحویل می‌دهند و مسئولیت حمل تا بندرعباس را به خریدار ایرانی می‌سپارند. این یعنی واردکننده باید هزینه کشتی و بیمه را جداگانه با ارز نیمایی یا آزاد تامین کند که در نهایت باعث می‌شود قیمت نهایی کالایی که به دست شما می‌رسد، از گوشی موبایل گرفته تا مواد غذایی، تحت تأثیر این قراردادهای حمل‌ونقل تغییر کند.