تقاضای کل

تقاضای کل در واقع آینه تمام‌نمای خرج‌کردن در اقتصاد ایران است؛ یعنی مجموع پولی که من و شما برای خرید روزمره، شرکت‌ها برای خرید تجهیزات و دولت برای پروژه‌های عمرانی وسط می‌گذارند. این شاخص نشان می‌دهد که در یک سال، کلِ کشور چقدر توان و تمایل برای خرید کالاها و خدمات تولید شده دارد. وقتی تقاضای کل به دلیل افزایش نقدینگی یا وام‌های بانکی بالا می‌رود اما تولید کارخانه‌ها به همان سرعت رشد نمی‌کند، نتیجه‌اش را در گرانی کالاها و تورم حس می‌کنیم. از طرف دیگر، اگر به دلیل کاهش قدرت خرید یا ناامیدی از آینده، مردم و بخش خصوصی دست از خرج کردن بکشند، تقاضای کل سقوط کرده و بازارها با پدیده رکود و بیکاری روبرو می‌شوند؛ وضعیتی که در آن مغازه‌ها پر از کالا است اما خریداری برای آن‌ها وجود ندارد.