سوسیال دموکراسی

سوسیال دموکراسی یعنی پذیرفتن چرخ‌دنده‌های اقتصاد آزاد و سودآوری بخش خصوصی، به شرطی که دولت به عنوان داور و حامی، بخشی از این درآمد را برای تامین رفاه عمومی بردارد. در این مدل، هدف این است که هیچ‌کس به خاطر بی‌پولی از نیازهای اساسی مثل درمان یا تحصیل جا نماند. در واقع، دولت تلاش می‌کند با ایجاد یک تور ایمنی، جلوی سقوط افراد به زیر خط فقر را بگیرد و تعادلی میان کارآفرینی و عدالت اجتماعی برقرار کند.

در اقتصاد ایران، بحث‌هایی مثل طرح تحول سلامت یا پرداخت یارانه‌های نقدی و کالایی، ریشه‌هایی از این تفکر دارند. اگر این سیستم درست اجرا شود، شما به عنوان یک شهروند مالیات بیشتری می‌پردازید، اما در عوض خیالتان راحت است که هزینه‌های سنگین جراحی یا دانشگاه فرزندتان مستقیماً از جیب شما پرداخت نمی‌شود. تفاوت این نگاه با سرمایه‌داری مطلق در این است که دولت اجازه نمی‌دهد قدرت خرید و امنیت روانی طبقه متوسط و ضعیف، زیر چرخ‌دنده‌های تورم و نوسانات بازار له شود.