سیاست دستوری

سیاست دستوری زمانی اتفاق می‌افتد که دولت یا نهادهای حاکمیتی تصمیم می‌گیرند به‌جای نظارت بر بازار، مستقیماً در جزئیات آن دخالت کنند. در این حالت، قیمت‌گذاری کالاها، تعیین نرخ بهره بانک‌ها یا حتی نرخ ارز بر اساس واقعیت‌های اقتصادی مثل هزینه تولید و میزان نقدینگی نیست، بلکه بر اساس یک عددِ ابلاغ شده است. در واقع در این رویکرد، مسئولان سعی می‌کنند با فرمان دادن به قیمت‌ها، جلوی گرانی را بگیرند.

این رفتار مستقیماً روی دارایی و کیفیت زندگی شما اثر می‌گذارد. برای مثال، وقتی قیمت خودرو یا اقلامی مثل مرغ و لبنیات به‌صورت دستوری پایین‌تر از هزینه واقعی تولید نگه داشته می‌شود، تولیدکننده ضرر می‌کند و کالا در بازار رسمی نایاب می‌شود. نتیجه این است که شما به‌عنوان مصرف‌کننده یا با قرعه‌کشی و صف مواجه می‌شوید و یا مجبور می‌شوید همان کالا را با قیمتی بسیار بالاتر از بازار آزاد تهیه کنید. سیاست دستوری شاید در کوتاه‌مدت قیمت را روی کاغذ ثابت نگه دارد، اما در نهایت باعث کاهش سرمایه‌گذاری و افت کیفیت محصولات می‌شود.