شاخص قابلیت زندگی

شاخص قابلیت زندگی برخلاف آمارهای صرفاً پولی، به ما می‌گوید که کیفیتِ روزمره زندگی در یک شهر چگونه است. این شاخص مجموعه‌ای از امتیازها به وضعیت بهداشت، پایداری اجتماعی، فرهنگ، محیط زیست و آموزش است که در کنار هم نشان می‌دهند یک شهروند چقدر از حضور در آن شهر احساس رضایت و آرامش می‌کند. در واقع این عدد مشخص می‌کند که محیط پیرامون شما چقدر به رشد فردی و سلامت جسمی‌تان کمک می‌کند یا مانع آن می‌شود. در اقتصاد ایران، این شاخص مستقیماً با قیمت مسکن و مهاجرت‌های داخلی گره خورده است. مثلاً وقتی در کلان‌شهری مثل تهران، آلودگی هوا و ترافیکِ فرساینده باعث افت این شاخص می‌شود، هزینه‌های پنهانی مثل مخارج درمان یا اتلاف وقت به خانواده‌ها تحمیل می‌گردد. این موضوع باعث می‌شود افراد برای حفظ کیفیت زندگی خود به حاشیه شهرها یا شهرهای کوچک‌تر کوچ کنند که همین جابه‌جایی، بازار خرید و اجاره ملک را در مناطق مختلف دگرگون می‌کند. در نهایت، بالا بودن این شاخص یعنی شما بابت هر ریالی که خرج می‌کنید، رفاه و خدماتِ واقعیِ بیشتری دریافت می‌کنید.