مسکن استیجاری

مسکن استیجاری در واقع همان خانه‌هایی است که صاحبانشان آن‌ها را برای مدتی معین به دیگران واگذار می‌کنند. در اقتصاد ایران، این بازار با واژه اجاره‌نشینی گره خورده و برخلاف بسیاری از کشورها که شرکت‌های بزرگ خانه می‌سازند تا اجاره بدهند، اینجا اغلب مالکان، افراد عادی هستند که می‌خواهند با اجاره‌بها، بخشی از هزینه‌های زندگی خود را پوشش دهند. به همین دلیل، قراردادها معمولاً یک‌ساله است و امنیت سکونت طولانی‌مدت برای مستأجر کمتر فراهم می‌شود. این مفهوم برای یک خانواده ایرانی به معنای اختصاص سی تا هفتاد درصد درآمد ماهانه به هزینه‌ سرپناه است. وقتی تورم عمومی بالا می‌رود، مالک برای جبران کاهش ارزش پولش، مبلغ رهن یا اجاره را افزایش می‌دهد. این فشار مالی باعث می‌شود مستأجران هر سال به مناطق ارزان‌تر یا حاشیه شهرها کوچ کنند. در واقع، مسکن استیجاری در ایران نه یک انتخاب برای انعطاف‌پذیری، بلکه اغلب تنها راه دسترسی به سرپناه برای کسانی است که توان خرید ملک با قیمت‌های نجومی فعلی را ندارند.