مقررات‌زدایی

مقررات‌زدایی به زبان ساده یعنی دولت از نقش ناظم سخت‌گیر که برای هر جزئیات کوچکی مجوز و شرط می‌گذارد، فاصله بگیرد و اجازه دهد بازار خودش با رقابت مدیریت شود. در ایران، این موضوع اغلب به معنای حذف سدهای اداری، لغو مجوزهای دست‌وپاگیر و پایان دادن به انحصارهایی است که فقط به عده‌ای خاص اجازه فعالیت در یک صنعت را می‌دهند. وقتی دولت قوانین زائد را حذف می‌کند، سرعت چرخ اقتصاد بیشتر می‌شود و نوآوری جایگزین بروکراسی خسته‌کننده می‌گردد. این تغییر مستقیماً روی جیب و معیشت ما اثر دارد. برای مثال، ورود تاکسی‌های اینترنتی به ایران نمونه‌ای از شکستن مقررات سنتی و انحصاری بود که باعث شد خدمات ارزان‌تر و در دسترس‌تر شود. اگر در بخش‌هایی مثل واردات خودرو یا تولید لوازم خانگی هم مقررات‌زدایی واقعی اتفاق بیفتد، رقابت بین شرکت‌ها باعث کاهش قیمت و افزایش کیفیت می‌شود. در واقع، مقررات‌زدایی با حذف امضاهای طلایی، رانت را از بین می‌برد و اجازه می‌دهد سرمایه مردم به جای چرخیدن در راهروهای ادارات، صرف تولید واقعی شود.