ارزیابی کیفیت دارایی

این فرآیند مثل یک معاینه فنی برای جیبِ شرکت‌ها و بانک‌هاست. در حسابداری، هر چیزی که شرکت دارد، از ساختمان و زمین گرفته تا طلبی که از مشتریانش دارد، دارایی محسوب می‌شود. اما ارزیابی کیفیت دارایی می‌گوید صرفِ داشتنِ این‌ها کافی نیست؛ مهم این است که آیا این دارایی‌ها «سالم» هستند یا «سمی». مثلاً اگر بانکی هزار میلیارد تومان وام داده باشد اما وام‌گیرندگان توان بازپرداخت نداشته باشند، آن دارایی کیفیت پایینی دارد و در واقعیت فقط یک عددِ توخالی در ترازنامه است که نقد نمی‌شود.

در اقتصاد ایران، این موضوع بیش از هر جا در شبکه بانکی و شرکت‌های بزرگ بورسی اهمیت پیدا می‌کند. وقتی کیفیت دارایی یک بانک پایین باشد، یعنی بخش بزرگی از پولِ سپرده‌گذاران در پروژه‌های نیمه‌کاره یا املاکِ گران‌قیمتی که مشتری ندارند قفل شده است. برای شما به عنوان یک سهامدار یا سرمایه‌گذار، پایین بودن این کیفیت به معنی یک زنگ خطر جدی است؛ چرا که نشان می‌دهد سودِ اعلامی شرکت ممکن است واقعی نباشد و در صورت بروز بحران، شرکت توانِ پرداخت بدهی‌هایش را نخواهد داشت.