بانک کارگزار در واقع نقش نماینده یا وکیل یک بانک را در کشور دیگری بازی می‌کند. وقتی بانکی در یک منطقه جغرافیایی شعبه یا دسترسی مستقیم ندارد، با بستن قرارداد با یک بانک محلی، از خدمات آن برای انجام کارهای مشتریانش استفاده می‌کند. این همکاری شامل خدماتی مثل انتقال وجه، نقد کردن چک‌های ارزی و تایید ضمانت‌نامه‌هاست؛ در حقیقت، این بانک‌ها قطعات پازلی هستند که شبکه پولی دنیا را به هم متصل نگه می‌دارند. در اقتصاد ایران، داشتن بانک کارگزار به معنای باز بودن مسیر واردات و صادرات است. وقتی به دلیل تحریم‌ها، بانک‌های بزرگ دنیا با ما کار نمی‌کنند، هزینه پیدا کردن یک کارگزار واسط در کشورهایی مثل عمان یا چین بالا می‌رود. این هزینه اضافی که بابت نقل و انتقال پول پرداخت می‌شود، مستقیماً روی قیمت نهایی هر چیزی، از گوشی موبایل گرفته تا نهاده‌های دامی، اثر می‌گذارد و باعث می‌شود کالاها گران‌تر به دست مصرف‌کننده ایرانی برسند.
در روزهایی که تحریم‌های بین‌المللی، پل‌های رسمی انتقال پول یا همان «بانک‌های کارگزار» را مسدود کرده‌اند، بحثِ استفاده از مسیرهای جایگزین مثل «تراستی‌ها» دوباره داغ شده است. شناخت این مفهوم به ما نشان می‌دهد که چرا جابه‌جایی ارز برای واردات کالا در ایران دشوار، گران و پرریسک شده و چرا قطع ارتباط با بانک‌های جهانی، مستقیماً بر قیمت نهایی کالاهای مصرفی ما اثر می‌گذارد.
تشدید تحریم‌های دریایی و انتقال تجارت به مسیرهای زمینی، هزینههای لجستیک و تورم داخلی را به شدت افزایش داده است.
آمریکا با تحریم بانک‌های واسطه در امارات، ترکیه و روسیه به دنبال افزایش هزینه همکاری مالی با ایران است.
تراستی‌ها ابزاری ضروری برای تجارت در دوران تحریم هستند که فساد در آنها ناشی از ضعف نظارت است، نه ماهیت وجودیشان.
