سرمایه لایه یک

این اصطلاح در واقع «هسته اصلی» دارایی‌های یک بانک است؛ یعنی پولی که واقعاً متعلق به خودِ بانک است، نه پولی که از مردم امانت گرفته. وقتی سهام‌داران در بانک سرمایه‌گذاری می‌کنند یا بانک از فعالیت‌هایش سودی به دست می‌آورد و آن را ذخیره می‌کند، این مبالغ در لایه یک قرار می‌گیرند. این لایه، نقدترین و مطمئن‌ترین بخشِ دارایی بانک است که در روزهای سخت و بحرانی، اولین سد دفاعی برای جلوگیری از فروپاشی بانک محسوب می‌شود.

اهمیت این موضوع برای شما در «امنیت سپرده‌ها» است. در اقتصاد ایران که بسیاری از بانک‌ها با مشکل ناترازی و وام‌های سوخت‌شده روبرو هستند، بالا بودن سرمایه لایه یک یعنی آن بانک بنیه مالی قوی‌تری دارد و با هر نوسان اقتصادی، خطر ورشکستگی تهدیدش نمی‌کند. اگر سرمایه لایه یکِ بانکی که در آن پول دارید پایین باشد، یعنی بانک روی لبه تیغ حرکت می‌کند و در صورت بروز بحران، توانِ کمتری برای حفاظت از دارایی شما خواهد داشت.