نهادهای استثماری

نهادهای استثماری به زبان ساده، قوانین و ساختارهایی هستند که به جای باز کردن مسیر برای خلاقیت همه مردم، طوری تنظیم شده‌اند که ثروت و منابع جامعه را به سمت یک اقلیتِ دارای نفوذ هدایت کنند. در این فضا، امنیت اقتصادی برای عموم وجود ندارد و قانون به جای آنکه از حق مالکیت همه دفاع کند، به ابزاری برای حفظ انحصارها و جلوگیری از ورود رقبای جدید به بازار تبدیل می‌شود.

در اقتصاد ایران، مصداق بارز این نهادها را می‌توان در توزیع رانت‌های بزرگ مثل ارز ارزان‌قیمت دولتی یا مجوزهای انحصاری دید. وقتی یک کارآفرین می‌بیند که برای شروع کار با سدِ محکمِ مجوزهای سلیقه‌ای روبروست، اما افراد متصل به قدرت به راحتی به منابع بانکی و ارزی دسترسی دارند، انگیزه تولید از بین می‌رود. این یعنی پول‌ها به جای کارخانه، سر از بازارِ ملک و دلار درمی‌آورند و نتیجه‌اش برای مردم، چیزی جز گرانی و بیکاری نیست.

تاثیر نهایی این ساختار بر زندگی شما، از دست رفتنِ ارزشِ پس‌انداز و نبودِ شغل باکیفیت است. در یک محیط استثماری، چون رقابتی وجود ندارد، کیفیت کالاها پایین و قیمت‌ها به دلیل انحصار بالاست. این سیستم با فراری دادنِ سرمایه‌های فکری و مالی از کشور، باعث می‌شود پتانسیل‌های اقتصادی ایران شکوفا نشود و در نهایت، سفره خانواده‌ها به دلیل تورم ناشی از ناکارآمدی، روزبه‌روز کوچک‌تر شود.