
انبوهسازی، املاک و مستغلاتپیگیری افزایش وام مسکن خودمالکی به ۸۵۰ میلیون تومان
برنامهریزی برای افزایش وام مسکن خودمالکی از ۴۰۰ به ۸۵۰ میلیون تومان در حال بررسی و رایزنی است.
بافت فرسوده در واقع بخشهایی از شهر است که زمان در آنها متوقف شده؛ ساختمانهایی که عمر مفیدشان تمام شده، معابری که عرضشان کمتر از ۶ متر است و خانههایی که در برابر لرزشهای زمین مقاوم نیستند. در ایران، شهرداریها بر اساس سه معیارِ ناپایداری، نفوذناپذیری و ریزیِ قطعات، این مناطق را شناسایی میکنند تا با ارائه تسهیلات و تخفیف در صدور پروانه، مالکان را به بازسازی تشویق کنند.\n\nبرای یک صاحبخانه در محلههایی مثل سلسبیل یا اتابک تهران، قرارگیری ملک در بافت فرسوده هم یک تهدید است و هم یک فرصت مالی بزرگ. تهدید از این بابت که ارزش ملک کلنگی نسبت به نوساز کمتر است، اما فرصت اصلی در «تراکم تشویقی» نهفته است؛ یعنی شهرداری اجازه میدهد طبقات بیشتری نسبت به حالت عادی بسازید. این موضوع باعث میشود سازندگان برای مشارکت در ساخت مشتاق شوند و دارایی شما بدون هزینه شخصی، به آپارتمانهایی با ارزش افزوده بالا تبدیل شود.
با بنبست نوسازی دولتی در محلات قدیمی و تغییرات ساختاری در وزارت راه، بحث بر سر آینده بافتهای فرسوده داغ شده است. در حالی که پروژههایی مثل نهضت ملی مسکن بر ساختوساز در زمینهای جدید تمرکز دارند، چالش جابهجایی اجباری ساکنان بومی و کیفیت پایین زندگی در هستههای قدیمی شهر، ضرورت بازنگری در مدلهای نوسازی و الگوبرداری از تجربههای جهانی را دوچندان کرده است.

برنامهریزی برای افزایش وام مسکن خودمالکی از ۴۰۰ به ۸۵۰ میلیون تومان در حال بررسی و رایزنی است.

طرح بازآفرینی محله اسلامآباد تهران با رویکرد برجسازی، چالشهای اجتماعی و اقتصادی برای ساکنان به همراه داشته است.

اصلاح ضوابط شهرسازی و توسعهگرایی راهکار کاهش هزینه ساخت مسکن است.

تقاضای بالای مسکن ریزمتراژ در تهران با عرضه ناچیز نیم درصدی و موانع ضوابط ساختوساز مواجه است.

نیمی از محلات تهران کمبرخوردارند و فقر شهری به دلیل توسعه نابرابر به مناطق میانی و شمالی نیز رسیده است.

بررسی ریشههای شکست پروژههای بازآفرینی و نوسازی بافت فرسوده در محله سیروس و نواب.

هرمزگان با ۵۴ هزار واحد نهضت ملی مسکن در رتبه دوم کشور قرار دارد.

تفاوت اصلی مدیریت شهری در تهران و توکیو در قانونمندی، مشارکت شهروندان و اختیارات شهرداریها است.

وزارت راه و شهرسازی با اصلاح ساختار، وظایف حاکمیتی زمین را متمرکز و شرکت بازآفرینی را ادغام کرد.

مقایسه مسکن مهر و نهضت ملی مسکن از منظر قیمت، کیفیت ساخت و چالشهای تأمین مالی.

برجسازی در بافتهای فرسوده بدون توجه به توان مالی ساکنان، خطر «کوچ پنهان» فقرا را به همراه دارد.

سازندگان مسکن برای عبور از بحران نااطمینانی، به جای فروش ریالی، به تهاتر و مدلهای نوین ساخت روی آوردهاند.

سیاستهای تخریب و جابهجایی حاشیهنشینان به دلیل نادیده گرفتن فقر و شبکههای اجتماعی ساکنان، همواره شکست خورده است.

دولت با بازنگری در طرح جامع مسکن، مسکن استیجاری و حمایت از دهکهای کمدرآمد را در اولویت ۱۰ ساله قرار داد.

سیاستهای بازآفرینی شهری با مداخله دولتی و برجسازی، به جای بهبود وضعیت، منجر به جابهجایی پنهان ساکنان اصلی میشود.

بازآفرینی شهری در ایران به دلیل مداخله دولتی و نادیده گرفتن فقر ساکنان، به جای بهبود، منجر به جابهجایی اجباری میشود.

سیاستهای نادرست و تمرکز بر مناطق شمالی، نوسازی بافت فرسوده تهران را با رکود سنگین مواجه کرده است.

دولت با تغییر رویکرد از ساخت دولتی به اجارهداری حرفهای توسط بخش خصوصی، به دنبال حل بحران مسکن است.

وامهای ساخت مسکن به دلیل تورم شدید مصالح، تنها هزینه بخش ناچیزی از پروژهها را پوشش داده و عرضه را تضعیف کردهاند.

در ۲ سال اول برنامه هفتم، ۸۰ درصد اهداف عرضه مسکن با پیشتازی بخش خصوصی محقق شد.