
مدل ژاپنی بازآفرینی شهری؛ درسهای مذاکره اجتماعی برای ایران
بازآفرینی شهری مردمنهاد در ژاپن بر پایه مذاکره بلندمدت با شهروندان استوار است که قابل بررسی در ایران است.
حکمرانی شهری یعنی فرمانِ هدایت شهر در دست کیست و با چه منطقی چرخِ آن میچرخد. برخلاف مدیریت شهری که فقط به کارهای اجرایی مثل جمعآوری زباله میپردازد، حکمرانی به این سوال پاسخ میدهد که تصمیمات بزرگ چطور گرفته میشوند؛ مثلاً آیا اولویت با ساخت بزرگراه است یا توسعه مترو؟ در این فرآیند، شهرداری، شورای شهر، نهادهای دولتی و حتی خودِ شهروندان نقش دارند تا مشخص کنند منابع محدودِ شهر چطور و با چه قیمتی خرج شود.
در اقتصاد ایران، حکمرانی شهری مستقیماً با دارایی و کیفیت زندگی شما گره خورده است. وقتی شهرداری برای تأمین بودجه به جای درآمدهای پایدار، به «شهرفروشی» یا فروش تراکم روی میآورد، شاید در کوتاهمدت پروژههایی ساخته شود، اما در بلندمدت باعث گرانی مسکن و شلوغی بیش از حد محلهها میشود. نحوه مدیریتِ کمیسیون ماده ۱۰۰ یا عوارض نوسازی، نمونههای ملموسی هستند که نشان میدهند تصمیماتِ پشت میزهای شورای شهر، چطور هزینه سکونت و ترافیکی که هر روز در آن هستید را تغییر میدهند.
این روزها با داغ شدن بحثهای بودجهای در شهرداری تهران و انتقاد از وعدههای اقتصادی محققنشده، مفهوم حکمرانی شهری از یک بحث تئوریک به سفره مردم کشیده شده است. تلاش برای اصلاح ساختار وزارت راه و الگوبرداری از مدلهای بازآفرینی جهانی نشان میدهد که مدیریت شهر دیگر فقط شهرداری نیست؛ بلکه جدالی میان سیاستگذاری زمین، حفظ کرامت طبقه متوسط و جلوگیری از رانتهای ساختوساز است.

بازآفرینی شهری مردمنهاد در ژاپن بر پایه مذاکره بلندمدت با شهروندان استوار است که قابل بررسی در ایران است.

شورای شهر تهران به وعدههای اقتصادی اخیر شهردار واکنش نشان داده و خواستار شفافسازی منابع مالی آن شد.

بررسی دستاوردها و چالشهای اجتماعی-اقتصادی سرمایهگذاریهای کلان ابوظبی در توسعه شهری منچستر.

وزارت راه و شهرسازی با اصلاح ساختار، وظایف حاکمیتی زمین را متمرکز و شرکت بازآفرینی را ادغام کرد.

شورای عالی شهرسازی ایران به دلیل تمرکز بر امور اجرایی و غفلت از سیاستگذاری کلان، نیازمند بازآفرینی ساختاری است.

مدیریت شهری تهران با نگاهی غیرشهروندمحور، کرامت انسانی و کیفیت زندگی طبقه متوسط را قربانی کرده است.

تغییر کاربری بوستان ترافیک به مسکونی، نقض طرح جامع و تهدیدی برای پایداری زیستی و زیرساختهای تهران است.