
صندوقهای املاکانبوهسازی، املاک و مستغلاتناترازی عرضه و تقاضا در بازار مسکن ریزمتراژ تهران
تقاضای بالای مسکن ریزمتراژ در تهران با عرضه ناچیز نیم درصدی و موانع ضوابط ساختوساز مواجه است.
همچنین: استطاعت مسکن، استطاعتپذیری مسکن، مسکن در استطاعت، مسکن مقرونبهصرفه
مسکن استطاعتپذیر یک اصطلاح اقتصادی است که نشان میدهد آیا درآمد یک خانواده با قیمتهای بازار مسکن همخوانی دارد یا خیر. برخلاف تصور عمومی، این مفهوم فقط به معنای ساخت خانههای ارزان در حاشیه شهر نیست، بلکه هدف این است که هزینه سکونت در حدی باشد که فرد بتواند بقیه درآمدش را صرف کیفیت زندگی، آموزش و سلامت کند. در واقع، خانه باید تکیهگاه باشد، نه باری سنگین بر دوش بودجه خانواده.
در واقعیتِ امروزِ ایران، به دلیل تورم بالا و ثابت ماندن قدرت خرید، بسیاری از خانهها از دسترس خارج شدهاند. وقتی یک کارگر یا کارمند در کلانشهری مثل تهران مجبور میشود بیش از نیمی از حقوقش را صرف اجارهبها کند، یعنی با بحران عدم استطاعت روبهروست. این وضعیت باعث میشود مردم برای جبران هزینهها به مناطق ارزانتر کوچ کنند یا از هزینههای ضروری زندگی بزنند. سیاستهایی مثل وام ودیعه مسکن یا ساخت مسکن دولتی، تلاشهایی برای بازگرداندن این استطاعت به سفره مردم هستند.
در روزهایی که شکاف بین درآمد و قیمت خانه عمیقتر شده، بحث «استطاعت» به صدر اخبار بازگشته است. بنبست فعلی در بازار مسکن ایران، سیاستگذاران را به سمت مدلهای جدیدی مثل توسعه خانههای کوچکمتراژ، تقویت بازار اجارهداری و مشارکت با بخش خصوصی سوق داده است؛ تلاشی برای اینکه مسکن از یک کالای سرمایهایِ دور از دسترس، دوباره به سرپناهی متناسب با توان مالی خانوار تبدیل شود.

تقاضای بالای مسکن ریزمتراژ در تهران با عرضه ناچیز نیم درصدی و موانع ضوابط ساختوساز مواجه است.

حذف معماری از مسکنهای حمایتی مانند مسکن مهر، کیفیت زندگی و هویت خانهها را از بین برده است.

بررسی دستاوردها و چالشهای اجتماعی-اقتصادی سرمایهگذاریهای کلان ابوظبی در توسعه شهری منچستر.

سازمان ملل در گزارش ۲۰۲۶ خود بر تغییر سیاست مسکن از مالکیت به اجارهداری تأکید کرد.

طرح قانونی انجمن صنعت ساختمان برای استفاده از توسعهگران خصوصی در مسکن و شهرسازی تدوین شد.

با حذف پسانداز از سبد خانوار، سیاستهای مسکن باید از پروژههای دولتی به سمت مدلهای خودمالکی و غیرانتفاعی تغییر جهت دهند.

سیاستهای غلط ساختوساز و افزایش متراژ خانهها، دسترسی خانوارها به مسکن را در شرایط کاهش قدرت خرید دشوار کرده است.

نسل Z در تهران به دلیل افت درآمد سرانه و تورم، خرید خانه را غیرممکن و مهاجرت را سهلتر میبیند.
بحرانهای معیشتی ایران نه مشکل تولید، بلکه نتیجه مستقیم کاهش درآمد سرانه و فقر عمومی است.

دولت پس از دو دهه غفلت از مسکن اجارهای، طرح جدیدی برای عرضه ۸۵ هزار واحد استیجاری آغاز کرد.

فقر شهری در ایران با بلعیدن ۴۳٪ درآمد خانوار توسط مسکن، از حاشیه به متن زندگی رسوخ کرده است.