فهرست سیاه

فهرست سیاه در واقع یک تابلوی ورود ممنوع اقتصادی است. وقتی نام یک فرد، شرکت یا حتی یک کشور در این فهرست قرار می‌گیرد، یعنی از نظر نهادهای ناظر، آن مهره دیگر قابل اعتماد نیست و معامله با او ریسک بالایی دارد. در سیستم بانکی و مالیاتی ایران، این فهرست شامل کسانی می‌شود که یا فرار مالیاتی داشته‌اند، یا چک‌های برگشتی رفع‌اثر نشده دارند و یا در معاملات مشکوک دست داشته‌اند. هدف اصلی از ایجاد این لیست، منزوی کردن متخلفان برای جلوگیری از سرایت فساد به کل بدنه اقتصاد است.

برای مردم عادی، اثر فهرست سیاه را می‌توان در دو سطح دید. در سطح داخلی، اگر شما با شرکتی معامله کنید که در فهرست سیاه مالیاتی قرار دارد، فاکتورهای خرید شما از نظر دولت اعتبار ندارد و هزینه‌هایتان پذیرفته نمی‌شود که مستقیماً به ضرر مالی شماست. در سطح کلان، قرار گرفتن نام ایران در فهرست سیاه گروه ویژه اقدام مالی (FATF) باعث شده تا مسیرهای رسمی انتقال پول بسته شود؛ این یعنی تجار برای واردات کالا مجبور به استفاده از روش‌های پرهزینه و واسطه‌ها هستند که در نهایت باعث گران‌تر شدن کالاهای مصرفی و افزایش تورم در زندگی روزمره ما می‌شود.