نااطمینانی اقتصادی

نااطمینانی اقتصادی یعنی مه‌آلود بودنِ فضایِ کسب‌وکار؛ وضعیتی که در آن نه تولیدکننده و نه مصرف‌کننده، هیچ‌کدام نمی‌دانند فردا قیمت‌ها چقدر است یا قوانینِ مالیاتی و صادراتی چه تغییری می‌کند. این مفهوم با ریسک فرق دارد؛ در ریسک ما احتمالِ خطر را می‌دانیم، اما در نااطمینانی حتی نمی‌دانیم چه اتفاقی ممکن است بیفتد. در اقتصاد ایران، این وضعیت معمولاً خودش را با نوساناتِ ناگهانیِ نرخ ارز یا بخشنامه‌هایِ یک‌شبه نشان می‌دهد که باعث می‌شود همه در حالتِ انتظار باقی بمانند و تصمیمات مهم مالی خود را به تعویق بیندازند. وقتی نااطمینانی بالا می‌رود، مردم به جای سرمایه‌گذاریِ مولد، به سمتِ دارایی‌هایِ نقدشونده مثلِ طلا و دلار می‌روند تا فقط ارزشِ پولشان را حفظ کنند. برای مثال، یک سازندهٔ مسکن در تهران وقتی نمی‌داند قیمتِ میلگرد ماهِ بعد دو برابر می‌شود یا ثابت می‌ماند، ترجیح می‌دهد پروژه را متوقف کند. این یعنی کاهشِ تولید، بیکاریِ کارگران و در نهایت گران‌تر شدنِ خانه برای خریدار مصرفی. در واقع نااطمینانی مثلِ ترمزی است که چرخِ اقتصاد را از حرکت بازمی‌دارد و با کاهش عرضه، هزینه زندگی را برای همه ایرانیان بالا می‌برد.