
ابهام و نارضایتی ساکنان از طرح بازآفرینی محله اسلامآباد تهران
طرح بازآفرینی محله اسلامآباد تهران با رویکرد برجسازی، چالشهای اجتماعی و اقتصادی برای ساکنان به همراه داشته است.
اعیانسازی زمانی اتفاق میافتد که یک محله قدیمی یا فرسوده، ناگهان مورد توجه سرمایهگذاران و طبقه متوسط رو به بالا قرار میگیرد. در این فرآیند، خانههای کلنگی بازسازی میشوند، کافهها و گالریهای شیک جای مغازههای قدیمی را میگیرند و ظاهر منطقه مدرن میشود. اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ با بالا رفتن کلاس محله، هزینههای زندگی و قیمت ملک چنان جهش میکند که ساکنان بومی دیگر توان ماندن در آنجا را ندارند.\n\nدر اقتصاد ایران، این پدیده را به وضوح در مناطقی مثل بافت تاریخی مرکز شهر تهران یا محلههای قدیمی کلانشهرها میبینیم. برای مثال، وقتی در یک کوچه قدیمی چندین کافه و بوتیکهتل راه میافتد، قیمت آپارتمانهای اطراف چند برابر میشود. این برای مالکان قدیمی خبر خوبی است چون داراییشان ارزشمند شده، اما برای مستاجران و کسبوکارهای خرد به معنای اخراج محترمانه از محله و کوچ اجباری به حاشیه شهر است.
با داغ شدن بحث شکست پروژههای «بازآفرینی شهری»، موضوع اعیانسازی دوباره به صدر اخبار مسکن بازگشته است. در ایران، نوسازی بافتهای قدیمی اغلب به جای توانمندسازی ساکنان بومی، به تغییر چهره محله و جهش قیمتها منجر شده؛ اتفاقی که باعث میشود مستاجران و مالکان قدیمی زیر فشار هزینهها، محله را به خریداران متمول واگذار کنند و عملاً از خانه و کاشانه خود رانده شوند.

طرح بازآفرینی محله اسلامآباد تهران با رویکرد برجسازی، چالشهای اجتماعی و اقتصادی برای ساکنان به همراه داشته است.

سند جدید اصلاح ساختار وزارت راه و شهرسازی با رویکرد زمینمحور، وظایف شهرسازی و اجتماعی را تضعیف میکند.

بررسی دستاوردها و چالشهای اجتماعی-اقتصادی سرمایهگذاریهای کلان ابوظبی در توسعه شهری منچستر.

مسکن غیررسمی معلول فقر است؛ تخریب آن چالش را حل نمیکند و راهکار اصلی رسمیتبخشی و ادغام اجتماعی است.

برجسازی در بافتهای فرسوده بدون توجه به توان مالی ساکنان، خطر «کوچ پنهان» فقرا را به همراه دارد.

سیاستهای تخریب و جابهجایی حاشیهنشینان به دلیل نادیده گرفتن فقر و شبکههای اجتماعی ساکنان، همواره شکست خورده است.

سیاستهای بازآفرینی شهری با مداخله دولتی و برجسازی، به جای بهبود وضعیت، منجر به جابهجایی پنهان ساکنان اصلی میشود.

بازآفرینی شهری در ایران به دلیل مداخله دولتی و نادیده گرفتن فقر ساکنان، به جای بهبود، منجر به جابهجایی اجباری میشود.