فقر مسکن

فقر مسکن فقط به معنای بی‌خانمانی نیست؛ بلکه یعنی دخل و خرج شما با هم نمی‌خواند چون هزینه خانه بخش بزرگی از پولتان را می‌بلعد. طبق استانداردهای اقتصادی، اگر کسی مجبور باشد بیش از یک‌سوم درآمد ماهانه‌اش را به اجاره‌بها یا اقساط وام مسکن اختصاص دهد، در تله فقر مسکن افتاده است. این یعنی فرد حتی با داشتن شغل، باز هم از نظر معیشتی در فشار شدید قرار دارد و برای تامین هزینه‌های اولیه زندگی با بحران مواجه می‌شود. در بازار امروز ایران، با جهش قیمت‌ها در کلان‌شهرهایی مثل تهران، بسیاری از خانوارها حتی تا ۷۰ درصد درآمدشان را بابت اجاره می‌دهند. این اتفاق باعث می‌شود خانواده از کیفیت خوراک، پوشاک و تحصیل فرزندانش بزند تا صرفاً بتواند در شهر بماند. فقر مسکن در ایران خودش را به شکل بدمسکنی یا کوچ اجباری به حاشیه شهرها و مناطق ارزان‌تر نشان می‌دهد که مستقیماً روی سلامت روان، کیفیت زندگی و زمانِ صرف‌شده برای رفت‌وآمد اثر می‌گذارد.