مسکن اجتماعی

مسکن اجتماعی به زبان ساده یعنی خانه‌ای که دولت برای ساخت یا اجاره آن آستین بالا می‌زند تا کسانی که توان مالی خرید از بازار آزاد را ندارند، بی‌سرپناه نمانند. در این الگو، هدف اصلی سودآوری نیست، بلکه حاکمیت با حذف قیمت زمین از بهای تمام‌شده و ارائه وام‌های بلندمدت با بهره ناچیز، سعی می‌کند سهم هزینه مسکن را در سبد معیشت خانوار به حداقل برساند. این خانه‌ها معمولاً در قالب پروژه‌های متمرکز و با نظارت نهادهای حمایتی ساخته و واگذار می‌شوند.

در ایران، تجربه‌هایی مثل مسکن مهر یا طرح ملی مسکن نمونه‌هایی از این رویکرد هستند. وقتی دولت وارد این حوزه می‌شود، از یک سو فشار تقاضا در بازار عادی مسکن کم شده و به ثبات قیمت‌ها کمک می‌کند و از سوی دیگر، خانواده‌های کم‌درآمد را صاحب یک دارایی سرمایه‌ای می‌کند. با این حال، اگر این پروژه‌ها در حاشیه شهرها و بدون امکانات رفاهی ساخته شوند، ممکن است در درازمدت رشد قیمت کمتری نسبت به مرکز شهر داشته باشند. برای یک شهروند ایرانی، مسکن اجتماعی یعنی فرصتی برای خروج از چرخه سنگین اجاره‌نشینی، به شرطی که کیفیت ساخت و دسترسی به خدمات شهری در آن رعایت شده باشد.