منابع آب تجدیدپذیر

منابع آب تجدیدپذیر را می‌توان به حقوق ماهیانه یک خانواده تشبیه کرد؛ یعنی مقداری از آب که هر سال با بارش برف و باران جایگزین می‌شود و ما اجازه داریم بدون آسیب زدن به اصلِ سرمایه، آن را مصرف کنیم. در ایران به دلیل اقلیم خشک، این مقدار بسیار محدود است و هر قطره‌ای که فراتر از این سقف مصرف شود، از ذخایر استراتژیک و هزارساله زیرزمینی برداشت شده که دیگر جایگزین نمی‌شود.

وقتی مصرف ما از این منابع تجدیدپذیر فراتر می‌رود، اثرش را مستقیماً در زندگی روزمره می‌بینیم. فرونشست زمین در دشت‌هایی مثل اصفهان یا تهران که باعث ترک خوردن خانه‌ها و افت ارزش املاک می‌شود، نتیجه همین برداشت بی‌رویه است. همچنین کاهش این منابع یعنی هزینه تولید محصولات کشاورزی در ایران بالاتر می‌رود که در نهایت به شکل گران شدن میوه، برنج و گوشت در سبد خرید شما ظاهر می‌شود.