ودیعه

ودیعه که در عرف بازار مسکن ایران به آن پولِ پیش می‌گویند، مبلغی است که مستأجر به امانت نزد صاحب‌خانه می‌گذارد. این پول در واقع وثیقه‌ای است تا اگر خسارتی به ملک وارد شد یا اجاره‌ای پرداخت نشد، مالک بتواند از آن برداشت کند. طبق قانون، این مبلغ باید در لحظه تخلیه ملک بدون کم‌وکاست به مستأجر بازگردانده شود، مگر اینکه توافق دیگری بابت هزینه‌ها صورت گرفته باشد. در اقتصاد تورمی ایران، ودیعه نقش دوگانه‌ای دارد؛ از یک طرف برای مستأجر حکم پس‌اندازی را دارد که با آن بخشی از هزینه ماهانه اجاره را کم می‌کند و از طرف دیگر، برای مالک شبیه به یک وام بدون بهره است که می‌تواند آن را در بازارهای دیگر سرمایه‌گذاری کند. چالش اصلی اینجاست که با افزایش تورم، قدرت خرید این پول در پایان قرارداد کاهش می‌یابد و مستأجر برای تمدید یا جابه‌جایی، معمولاً مجبور به تأمین مبلغ بیشتری می‌شود تا بتواند سطح سکونت خود را حفظ کند.