مالی و حسابداری شرکتی

تأمین مالی به معنای فراهم کردن پول و سرمایه برای شروع یا ادامه یک فعالیت اقتصادی است. در ایران این فرآیند معمولاً از طریق دریافت وام‌های بانکی، عرضه سهام در بورس یا انتشار اوراق مشارکت برای پیشبرد پروژه‌های تولیدی و خدماتی انجام می‌شود.

سرمایه در گردش همان پولی است که چرخِ روزمره یک کسب‌وکار را می‌چرخاند؛ یعنی تفاوتِ دارایی‌های نقدشونده مثل موجودی کالا با بدهی‌های کوتاه‌مدت. این شاخص نشان می‌دهد آیا شرکت می‌تواند از پسِ مخارجِ جاری‌اش برآید یا برای خریدِ مواد اولیه و پرداختِ حقوق با مشکل مواجه می‌شود.

حاشیه سود نشان می‌دهد از هر ۱۰۰ تومانی که یک کسب‌وکار می‌فروشد، پس از کسر تمام هزینه‌ها، چند تومان سود خالص برایش باقی می‌ماند. این نسبت، معیارِ کاراییِ مدیریت در کنترل هزینه‌ها و قدرتِ رقابتِ شرکت در بازارِ پرتلاطمِ ایران است.

حاکمیت شرکتی مجموعه‌ای از قوانین و روش‌هایی است که مشخص می‌کند یک شرکت چطور اداره شود تا حقوق همه، از سهامداران خرد گرفته تا مدیران، حفظ شود. در واقع این نظام نظارت می‌کند که مدیران، منافع شخصی خود را به سودِ واقعیِ سهامداران ترجیح ندهند.

این نسبت نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران حاضرند به ازای هر یک ریال سودِ خالصِ یک شرکت، چند ریال بپردازند. به زبان ساده، P/E می‌گوید بازار چقدر به آینده یک سهم امیدوار است یا انتظار دارد سرمایه‌اش ظرف چند سال از طریق سودآوری شرکت بازگردد.

بهای تمام‌شده مجموع هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیمی است که یک واحد اقتصادی برای تولید کالا یا ارائه خدمت می‌پردازد. این عدد نشان می‌دهد که یک محصول، پیش از آنکه سودی روی آن کشیده شود، دقیقاً چقدر برای سازنده خرج برداشته است.

صورت‌های مالی گزارش‌های استانداردی هستند که وضعیت دارایی‌ها، بدهی‌ها و میزان سود یا زیان یک شرکت را در دوره‌های زمانی مشخص نشان می‌دهند. این مدارک مثل کارنامه عملکرد مدیران عمل می‌کنند و شفاف‌ترین تصویر را از سلامت مالی کسب‌وکار برای سرمایه‌گذاران ترسیم می‌کنند.

ارزش‌گذاری فرآیند تعیین قیمت واقعی یک دارایی یا شرکت بر اساس سودآوری، دارایی‌ها و چشم‌انداز آینده است. این کار به سرمایه‌گذار کمک می‌کند بفهمد آیا قیمت فعلی یک سهم یا ملک در بازار ایران، ارزان‌تر یا گران‌تر از ارزش واقعی آن است.